Już od wieków stosowano różne metody łączenia metali w zastosowaniu do różnych dziedzin przemysłu. Różne rodzaje metali wymagają stosowania innych rodzajów łączeń. Złącze spawane jest to połączenie materiałów powstałe przez ich miejscowe stopienie. Przy spawaniu zwykle dodaje się spoiwo (materiał dodatkowy) stapiający się wraz z materiałem podstawowym, aby utworzyć spoinę i polepszyć jej własności. Spawanie można podzielić na kilka rodzajów w zależności od stosowanej techniki. Wyróżnia się spawanie: gazowe, elektryczne, plazmowe, laserowe, tarciowe, elektrożużlowe czy elektronowe.

Spawanie gazowe,  dawniej bardzo powszechnie stosowane wśród spawaczy, najczęściej prowadzi się przy spalaniu acetylenu w temperaturach do 3200°C. Spawanie gazowe stosowane jest do spajania blach o grubości 0,4-40 mm. Spawanie elektryczne odbywa się z wykorzystaniem spawarek - urządzeń pracujących na zasadzie wytwarzania łuku elektrycznego w temperaturach ok 3500°C. Stosowane jest do spajania blach o grubości od 1-80 mm.

Spawanie laserowe polega na stapianiu obszaru łączenia przedmiotów ciepłem otrzymanym w wyniku skierowania na ten obszar skoncentrowanej wiązki światła koherentnego o bardzo dużej mocy. Spawanie odbywać się może techniką z jeziorkiem spoiny, jak w klasycznym spawaniu łukowym, lub techniką z pełnym przetopieniem złącza, z materiałem dodatkowym lub bez. Spawaniem laserowym można łączyć wszystkie metale i stopy spawane elektronowo. Niewielka energia spawania laserowego jest korzystna przy spawaniu aluminium. Własności mechaniczne złączy stopów aluminium spawanych laserem są o wiele wyższe niż złączy spawanych techniką łukowo.

W spawaniu plazmowym, podobnie jak podczas spawania metodą TIG (elektrodą wolframową), łuk powstaje pomiędzy nietopliwą elektrodą a materiałem podstawowym. Łuk jest ogniskowany dzięki specjalnie zaprojektowanej dyszy, którą chłodzi się za pomocą wody. W metodzie tej łuk osiąga temperaturę nawet 20 000 C. Gaz wypływający z dyszy jako zjonizowany strumień o wysokiej temperaturze posiada bardzo dużą energię, która jest niezbędna do spawnia z tzw. oczkiem. Technika ta pozwala osiągnąć prędkość spawania większą nawet o 80%.

W spawaniu elektrożużlowym w pierwszej fazie jest inicjowany łuk elektryczny między elektrodą i spawanym materiałem. Obszar złącza zaczyna się topić w wyniku czego powstaje jeziorko płynnego żużla. Gdy temperatura żużla wzrośnie, zwiększa się także jego przewodność elektryczna. Łuk gaśnie a prąd elektryczny przepływa przez płynny żużel. W wyniku stałego przepływu prądu powstaje duża energia cieplna, którą wykorzystuje się w procesie spawania.

Spawanie wiązką elektronową polega na nagrzewaniu miejsca łączenia przy pomocy wiązki elektronowej. Wiązka generowana jest przez działo elektronowe - składowy element urządzenia którym jest spawarka elektronowa. Charakterystycznymi cechami spawania elektronowego jest to, że odbywa się ono najczęściej w próżni a także to że spoinę tworzą stopione brzegi łączonych detali.

Spawanie elektronowe ma wiele zalet. Technika ta pozwala łączyć metale i stopy, których nie daje się łączyć innymi technikami spawalniczymi (np. wolfram-miedź).

Spawanie tarciowe (zgrzewanie tarciowe) to metoda, w której kontakt nastepuje w stanie stałym. Metoda ta może być używana do łączenia materiałów metalowych (głównie aluminium) bez osiągania stanu stopnienia. W metodzie tej wykorzystuje się cylindryczne narzędzie z trzpieniem wprowadzane w ruch obrotowy. Zagłębia się je w obszar złącza między ustawionymi czołowo elementami. Elementy te muszą być podparte. Wskutek tarcia trzpienia o powierzchnie złącza jest generowane ciepło, w wyniku którego miękną powierzchnie łączonych elementów, co pozwala osiągnąć po ostygnięciu trwałe połączenie.