Z wszystkich dziedzin sztuki greckiej najmniej znane jest malarstwo. Fakt, że nie zachowało się ani jedno dzieło sztuki wybitnego malarza greckiego, zmusza do czerpania wiadomości z opisów literackich tych dzieł lub do rekonstrukcji opartej na rysunkach wazowych.

Malarstwo nie ograniczało się jedynie do przedstawiania scen mitologicznych, lecz wkraczało swą tematyką w życie współczesne. Widać to już w twórczości pierwszego malarza greckiego w Atenach w pierwszej połowie wieku V, Polignota z Tazos, który wraz z uczniami swymi Mikonem i Panajnosem, siostrzeńcem Fidiasza, ozdabiając wystawioną przez Kimona Stoa Poikile, nie zawahał się obok scen przedstawiających legendarne walki Ateńczyków z Amazonkami dać obraz bitwy pod Maratonem.

Obrazy Polignota oraz Mikona, Panajnosa czy również współczesnego im - malarza Onasjasza malowane były albo techniką al fresco, albo na tablicach drewnianych powleczonych białą gipsową zaprawą. Wielkie powierzchnie ścian pozwalały na rozplanowanie znacznej liczby postaci, które w obrazach swych Polignot i Onasjasz zaczęli rozmieszczać jedne nad drugimi, oddzielając je od siebie liniami falistymi, by zaznaczyć w ten sposób, że znajdują się na różnych poziomach. Tak musiało być na obrazie Polignota przedstawiającym zdobycie Troi, tak w Onasjasza Wyprawie siedmiu przeciw Tebom.

Siła Polignota leżała w rysunku i we wzruszającej widza fizjonomice postaci. Używał on jedynie czterech barw: białej, czarnej, czerwonej i żółtej. Polignota prześcignął największy grecki malarz następnej generacji, Apollodor, zwany “malarzem cieniów”. Wynalezienie nowej techniki przyrządzania farby na żółtku, odpowiednika naszej tempery, pozwoliło mu na wydobywanie cieniów i półtonów oraz na wprowadzenie perspektywy malarskiej.

W ślady Apollodora, posługując się nową techniką, wstępowała w Atenach w czasie wojny peloponeskiej trójca wielkich malarzy (z których żaden nie był urodzonym Ateńczykiem): Zeuksis z Heraklei, Parrasjos z Efezu i Timantes z Kytnos. Tylko częściowo czerpali oni tematykę z mitologii; zamiłowanie do martwej natury, do scen rodzajowych i erotycznych ujawnia nowe tendencje, tak znamienne później dla sztuki hellenistycznej. Przedstawienie przez Zeuksisa Latony grającej w kości z Niobe jest wyrazem nowego, żartobliwego stosunku do mitologii.

Dodać trzeba, że rzemiosło malarskie znali oni doskonale: realizm, z jakim Zeuksis przedstawiał winogrona, sławny był w całej starożytności.