Chińska Republika Ludowa 中华人民共和国, powszechnie zwana: Chiny, jest państwem największym w Azji Wschodniej, a zarazem najludniejszym na świecie (ponad 1,3 miliarda ludzi, czyli blisko jedna piąta ludności świata).
Republika Ludowa rządzona jest przez Komunistyczną Partię Chin w ramach systemu jednopartyjnego i posiada jurysdykcję dwudziestu dwóch prowincji, pięciu regionów autonomicznych (Xinjiang, Mongolia Wewnętrzna, Tybet, Ningxia oraz Guangxi), czterech gmin (Pekin, Tianjin, Shanghai i Chongqing), a także dwa Specjalne Regiony Administracyjne (Hongkong i Makau). Stolicą Chin jest Pekin.

Krajobraz Chin jest zróżnicowany - od lasów, stepów i pustyń (Gobi i Taklamakan) w suchej północy w pobliżu Mongolii i Rosji, Syberii, po subtropikalne lasy na mokrym południu. Zachodnie tereny znajdują się na dużych wysokościach, a Himalaje stanowią naturalne granice Chin i Azji Środkowej. Natomiast wschodnie wybrzeże Chin kontynentalnych jest nizinne, a 14500-kilometrowa linia brzegowa odgraniczona od południowego wschodu przez Morze Południowochińskie i od wschodu przez Morze Wschodniochińskie, sąsiaduje z Tajwanem, Koreą i Japonią.
Chińska cywilizacja jest jedną z najwcześniejszych - kwitła w żyznym dorzeczu Żółtej Rzeki. Przez ponad 4000 lat, system polityczny Chin była oparty na dziedzicznej monarchii (dynastii). Pierwszym z nich był dynastii Xia, ale później Dynastia Qin, który jako pierwszy zjednoczył Chiny w 221 pne. Ostatnią dynastią była Qing, która legła w 1911 wraz z utworzeniem Republiki Ludowej (ROC) przez nacjonalistów Kuomintangu (KMT).

W pierwszej połowie XX wieku Chiny pogrążyły się w okresie rozłamu i wojny domowej, która podzieliła kraj na dwa główne obozy polityczne - Kuomintangu i komunistów. W 1949 roku, powstała Chińska Republika Ludowa (ChRL), założona w Chinach przez zwycięskich komunistów. Rząd Republiki Chin wycofał się do Taipei, a jego obecność teraz ogranicza się do Tajwanu.
Do dzisiaj, Chiny nadal są zaangażowane w spory z Republiką Chińską w kwestii suwerenności i politycznego statusu Tajwanu.

Obowiązującym językiem, a nawet grupą języków - jest język chiński - bardzo nietypowy z perspektywy języków europejskich. Pismo chińskie należy również do bardzo trudnych, jako że jest pismem ideograficznym. Oznacza to, że każdy znak posiada znaczenie, często wieloznaczne, a pismo chińskie nie jest pismem fonetycznym (nie posiada alfabetu). Nauka języka chińskiego staje się coraz bardziej popularna i modna, zwłaszcza w sferze biznesowej. Coraz więcej osób dostrzega chiński potencjał gospodarczy i postrzega język chiński jako narzędzie potrzebne przy prowadzeniu wymiany gospodarczej.